เปิดชีวิต เมตตา รุ่งรัตน์

เมตตา รุ่งรัตน์ นักแสดงวัย 78 ประกาศอำล าวงการบันเทิง ยอมรับ ตามองไม่เห็น เป็นต้อหิน ทำเอาหลายๆ คนเป็นห่วงมากจริงๆ เนื่องจากการถ่ายทำหนังที่ต้องโดนแสงรีเฟล็กซ์มาก อีกตอนนี้เป็นชรา นอกจากนี้ยังเปิดเผยว่าใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง เหตุสามีจากไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนคอยดูแล

เมตตา รุ่งรัตน์ ชื่อจริง ดาราวดี ดวงดารา ได้รับฉายา ไข่มุกดำแห่งเอเซีย เป็นดารานักแสดงที่มีใบหน้าสวยหวานและค มเข้มเจ้าของรางวัลตุ๊กตาทอง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง วัยรุ่นวัยคะนอง ประจำปี พ.ศ. 2505 ด้านชีวิตสมรสแต่งงานกับ พลตรี อำนวย กิจสุวรรณ เ สี ย แล้ว

ล่าสุด ผู้คนในวงการบันเทิง และเหล่าบรรดาแฟนละคร ก็ต้องต่างตกใจกันถ้วนหน้า เมื่อ คุณป้าเมตตา ออกมาขออำลาวงการบันเทิงอย่างถาวรแล้ว

เนื่องจากขณะนี้ ไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป จากการเป็นต้อหิน ซึ่งสาเหตุก็มาจากการถ่ายทำหนังที่ต้องโดนแสงรีเฟล็กซ์มากมาตลอดตั้งแต่ยังสาวๆ

แอบคิดถึงวงการอยู่ตลอด แต่ว่าเราก็ต้องคุมจิตตัวเองให้ได้ คิดถึงก็คิดถึงแว่บๆ พอดูในทีวี เจอคนนั้นคนนี้ก็ชื่นใจ แต่ไม่ได้ทุร นทุร ายว่าอยากจะไปเจออยากจะไปกอดไปหอมคนนั้นคนนี้ก็ได้แค่ชื่นใจ

ก็อยากที่จะมาแสดง แต่ว่าถามตัวเองว่าถ้าเรามาแล้วเราทำให้กองถ่ายมีปัญหาในการที่เราเป็นอะไรขึ้นมา ทำให้กองถ่าย เ สี ย งาน แม่ก็จะบอกว่าไม่พร้อมตอนนี้ เพราะแม่รู้ว่าไม่แข็งแรงพอ ไม่งั้นแม่สงสารกองถ่าย ถ้าสมมุติว่าแม่มาแล้วไม่สบายหรือแม่ทำงานได้ไม่เต็มร้อยแม่ก็จะหงุดหงิด เพราะปกติแม่เป็นคนที่ทำงานเต็มร้อย

แต่เรื่องความจำตอนแรกก็นึกว่าจะจำบทไม่ได้นะ แต่พอเอาเข้าจริงๆ ก็จำได้ กลับมาเหมือนเดิม การลืมมันก็มีบ้างเป็นธรรมดา

ย้อนวันวานชีวิตทางการแสดง แม่เกิดในวงการนี้จากการเล่นหนังค่ะ เล่นหนังประมาณเกือบพันเรื่อง เล่นละครพันกว่าเรื่อง ตอบได้เลย เพราะว่าจดไว้

ด้วยความที่เราเล่นเราไม่เลือกบทไงคะ เล่นเพราะว่าสนุกในการเล่นอยากเล่น คือมันมีพลังและมีแรงกระตุ้นที่พอเราเป็นศิลปินเราเป็นนักแสดงเล่นตัวอะไรก็ได้ เป็นคุณนายก็ได้ เป็นคุณหญิงคนใช้ เป็นขี้ข้าก็ได้

เป็นคนแก่หรือว่าจะอาชีพไหนก็ได้หมดไม่เคยยึดติดว่าจะต้องเล่นบทนี้เท่านั้น คือเขาจ้างให้เงินเล่นหมดทั้งนั้น ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้เห็นแก่เงินเกินไปหรือเปล่า งกไปหรือเปล่าเนี่ย

แต่ว่ามันมันในอารมณ์จริงๆ นะลูก มันสนุกในการแสดง (ปีหนึ่งๆ แทบไม่มีวันพัก) ปีหนึ่งมี 365 วัน แม่น่าจะเล่นสักเกือบสี่ร้อยวันมั้งต่อปี เพราะว่าวันหนึ่งมัน 3-4 เรื่อง

ตอบไม่ถูกเหมือนกัน แต่ว่าตอนนั้นรถไม่ติดเท่าสมัยนี้มันวิ่งได้ แต่ว่าเดี๋ยวนี้เรื่องเดียวก็หมดเวลาแล้ว ชอบบทที่สนุกสนานนะคะ แล้วก็ชอบบทผู้ร้าย เพราะว่ามันมันในอารมณ์ เกลียดที่สุด คือ บทร้อ งไห้